Zoeken

Vluchtcollage

Tag

Tentoonstelling

Het tellen van de doden

Een lijst waarop het sterven van duizenden, duizenden mensen precies wordt gedocumenteerd. Mensen die stierven op de Middellandse zee, die stierven aan de grenzen van Europa, die stierven in asielzoekerscentra. Vele mensen zonder naam, een volgend nummer op een lijst, niemand weet hoe het lichaam heet dat gevonden werd. Is dit een kunstproject?

De Duitse krant Die Tagesspiegel drukte 100.000 exemplaren van de lijst en deed deze bij de krant van 9 november 2017 – Schicksalstag in Duitsland, waarop onder andere de val van de Berlijnse muur in 1989 en de Kristallnacht in 1938 wordt herdacht. De lezers van de krant werden direct geconfronteerd met een dik pak papier over gestorven mensen, met op elke regel een nieuw drama. Doorgaan met het lezen van “Het tellen van de doden”

Re|Fuse Magazine

Een glossy, glimmende pagina’s, onbegrijpelijke mode, artistieke foto’s en wat stukjes tekst. Re|Fuse Magazine is echter geen gewone glossy; het is een project van Olfa Ben Ali waarin vluchtelingen centraal staan. Een interview met Ai Weiwei, een foto-serie met neppiraten uit Somalië, gebruiksvoorwerpen gevonden in de Egeïsche zee, ingewikkelde tent-mode en een topmodel in een zilveren warmtedeken; Re|Fuse Magazine heeft het allemaal – en meer. Doorgaan met het lezen van “Re|Fuse Magazine”

A Paper Monument for the Paperless

In Amsterdam zie je ze soms ineens; aangeplakte zwart-wit portretten van mannen en vrouwen. Lang zullen ze niet te bewonderen zijn, de gemeente probeert de stad schoon te houden en deze zelf aangeplakte portretten te verwijderen. Een ontkenning van het bestaan van de vrouwen en mannen die staan afgebeeld, zoals ze door het Nederlandse asielsysteem worden genegeerd.

Het begon in 2013, toen vluchtelingencollectief We Are Here op zoek was naar manieren om zich zichtbaar te maken. Protesteren tegen het illegaliseren van de afgewezen asielzoeker, het onzichtbare leven dat deze mensen noodgedwongen leiden, omdat ze niet mogen blijven maar ook niet weg kunnen. Gevangen in het systeem, vallend buiten het systeem, voortdurende angst voor vreemdelingendetentie – niet eens voor deportatie, aangezien dat meestal al zonder resultaat was geprobeerd. Doorgaan met het lezen van “A Paper Monument for the Paperless”

Béla Tarr – Till the End of the World

Een naderende apocalyps. Je zou kunnen zeggen dat de naderende ondergang centraal staat het in filmwerk van de Hongaarse filmmaker Béla Tarr. Zijn films spelen zich veelal af op een regenachtig Hongaars platteland, in een laat- of postcommunistische samenleving, of in een niet nader gedefinieerd heden of verleden. We weten het niet. De personages zijn verlopen, arm, vermoeid. Ze wachten. Ze lopen, kilometers. Ze vluchten, van zichzelf, voor anderen, of voor de wereld. Het regent constant. Het waait. Overal is modder of sneeuw. De mensen zijn dronken, ze dansen, en proberen het leven het hoofd te bieden. Totdat ook dat niet meer kan. Totdat het dorp is weggewaaid, of totdat de komst van een reusachtige walvis als kermisattractie het dorp onderdompelt in chaos en vernielzucht. Totdat de ondergang komt. Doorgaan met het lezen van “Béla Tarr – Till the End of the World”

The Flipside | WAH FC

When you play, it doesn’t matter
who you are or where you come from,
in the field we are equal.
– Neli

Playing motivates me to win,
and not just the game itself,
but to achieve something in my life.
– Abubakar

Dit zijn de woorden van twee van de spelers van een wel heel bijzonder voetbalteam: We Are Here FC. Fotograaf Katarína Galiŝinová volgt het team al een poos en maakte een expositie over deze speciale spelers, die nog tot 28 januari 2017 in het Nutshuis in Den Haag te bezoeken is.

wah-fc Doorgaan met het lezen van “The Flipside | WAH FC”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑