Zoeken

Vluchtcollage

Tag

protest

Hayat und Matondo

Meine Haare sind Schuld
meine Hautfarbe auch
sie glauben dass jeder klaut
oder Drogen verkauft
immer sind wir auf dem Titelblatt
wann hört das auf
du kannst machen was du willst
es heißt Ausländer Raus

***

Mijn haren zijn schuldig
mijn huidskleur ook
ze geloven dat iedereen steelt
of drugs verkoopt
altijd zijn we op de voorpagina
wanneer houdt het op
je kunt doen wat je wilt
het is altijd: Buitenlanders weg

Muziek is een middel om de mooie dingen van het leven te bezingen, maar ook om kritiek op de maatschappij te formuleren. De Duitse rapscene kent een aardig reservoir aan (jonge) rappers die zich tegen racisme, discriminatie en vreemdelingenhaat uitlaten. Hayat en Matondo zijn twee van deze rappers; zes jaar geleden braken ze door met het nummer “Kaputte Welt” (2012). Hayat is dan 11 jaar oud, Matondo 17. Ze rappen over gelijkheid, over oorlog en over tolerantie: Doorgaan met het lezen van “Hayat und Matondo”

Borders

Freedom, ‘I’-dom, ‘Me’-dom,
Where is your ‘We’-dom?
This world needs a brand new ‘Re’-dom
‘We’-dom – they key
‘We’-dom the key-dom to life

Dit is het begin van het nummer “Borders” (2015), van de Brits-Sri Lankese artiest M.I.A. “Borders” is de openingstrack van haar vijfde album AIM (2016), en is een aanklacht tegen grenzen van de hedendaagse omgang met vluchtelingen, die de moeite waard is om nader te bekijken. Doorgaan met het lezen van “Borders”

A Paper Monument for the Paperless

In Amsterdam zie je ze soms ineens; aangeplakte zwart-wit portretten van mannen en vrouwen. Lang zullen ze niet te bewonderen zijn, de gemeente probeert de stad schoon te houden en deze zelf aangeplakte portretten te verwijderen. Een ontkenning van het bestaan van de vrouwen en mannen die staan afgebeeld, zoals ze door het Nederlandse asielsysteem worden genegeerd.

Het begon in 2013, toen vluchtelingencollectief We Are Here op zoek was naar manieren om zich zichtbaar te maken. Protesteren tegen het illegaliseren van de afgewezen asielzoeker, het onzichtbare leven dat deze mensen noodgedwongen leiden, omdat ze niet mogen blijven maar ook niet weg kunnen. Gevangen in het systeem, vallend buiten het systeem, voortdurende angst voor vreemdelingendetentie – niet eens voor deportatie, aangezien dat meestal al zonder resultaat was geprobeerd. Doorgaan met het lezen van “A Paper Monument for the Paperless”

Meneer de Minister

Protest en muziek gaan goed hand in hand. In het verlengde van het schreeuwen van leuzen tijdens protestmarsen is de protestzanger met zijn gitaar op het podium een welkome kritische noot. De afgelopen weken, sinds de Verenigde Staten een nieuwe president hebben, hebben we veelvuldig protest gezien. De women’s marches, protesten op verschillende luchthavens in de VS en in de rest van de wereld tegen het intussen weer opgeschorte inreisverbod voor mensen uit Somalië, Sudan, Libië, Jemen, Syrië, Irak en Iran; de noodzaak van verzet is opnieuw aan de orde van de dag.

In de Nederlandse muziekgeschiedenis is er een bekend protestnummer, waarvan minstens de titel opnieuw hoogst actueel is:

Doorgaan met het lezen van “Meneer de Minister”

Oury Jalloh

vluchtcollage-oury-jalloh

Dessau, 7 januari 2005. In een politiecel breekt brand uit, de 36-jarige Oury Jalloh uit Sierra Leone verbrandt levend. Twaalf jaar later wordt de herinnering aan deze gebeurtenis springlevend gehouden: Elk jaar wordt op 7 januari gedemonstreerd in Dessau: Oury Jalloh, das war Mord! Oury Jalloh, kein Einzelfall wordt er op de straten en het net gescandeerd. Zijn dood krijgt daarnaast steeds meer iconische waarde: Er zijn documentaires over gemaakt, verschillende liederen geschreven en de populaire krimi Tatort wijdde er een aflevering aan. Wat is er destijds gebeurd? Hoe wordt de dood van Jalloh bezongen en herdacht? Doorgaan met het lezen van “Oury Jalloh”

Asylum

Boeken, documentaires, films en muziek waarin vluchte(linge)n een rol spelen kwamen hier al voorbij, maar poëzie werd nog niet besproken. Ten onrechte, want het volgende gedicht van Mehmet al Assad is meer dan de moeite waard:

Asylum
Will you please observe through the wire
I am sewing my feet together
They have walked about as far
as they ever need to go.

Will you further observe
through the wire
I am sewing my heart together
It is so full of
the ashes of my days
it will not hold any more.

Through the wire
one last time
please observe
I am sewing my lips together
that which you are denying us
we should never have
had to ask for. Doorgaan met het lezen van “Asylum”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑