Zoeken

Vluchtcollage

Tag

Nederland

Vluchteling spelen

Hoe is het eigenlijk om te vluchten? “Vluchten” is voor veel mensen net zo’n abstract concept als “oorlog”, “geweld” of “vervolging”. Waar vlucht je precies voor? Waarom doe je dat? Hoe doe je dat? Deze vragen worden in films, boeken en theaterstukken gesteld, maar al geruime tijd houden ook de makers van spellen zich hiermee bezig. Er bestaat een legio aan apps en online games die iedereen (gratis) kan spelen. Elk spel heeft een specifiek doel, de gemene deler is om “de vluchteling” dichterbij te brengen en de speler in de schoenen van iemand op de vlucht te laten staan. Hieronder bespreken we vier spellen: Against All Odds, My Life as a Refugee, Op de vlucht en Bury me, my love. Doorgaan met het lezen van “Vluchteling spelen”

Advertenties

Gelukzoekers

Vluchtelingen en asielzoekers zijn een hip thema waar iedereen wel wat over te zeggen heeft. Het verbaast dan ook niet dat in de telefilms van 2018 dit thema meermaals terugkomt, alhoewel vaak slechts in een bijzin. Zo redden in Het hart van Hadiah Tromp mariniers in opleiding vier vluchtelingen van een zinkende boot op de Middellandse Zee, maar die scène is slechts een achtergrond om de uitzonderlijke moed van protagonist Hadiah te tonen – wat er met de geredde vluchtelingen gebeurt is geen onderwerp. In Gewoon Vrienden blijkt de verliefde Yad als kind uit Syrië gevlucht, maar in het heden van de film is dat eigenlijk irrelevant. Anders is het met Gelukzoekers, een absurdistische film gesitueerd in en rond een asielzoekerscentrum in Groningen.

Gelukzoekers neemt de taal waarin over vluchtelingen wordt gesproken letterlijk en gaat om de vraag of de mensen die in een Gronings AZC aankomen nu op zoek zijn naar geluk of niet. De gehoormedewerkers proberen op alle mogelijke wijzen te achterhalen of geluk een drijfveer voor de vlucht is, want zodra daarvan ook maar een vaag vermoeden is wordt de aanvraag afgewezen. Dan komt de marechaussee in de nacht om de mensen op te halen en uit te zetten. Wanneer ze komen weet je nooit, maar de dreiging is nooit ver weg. Doorgaan met het lezen van “Gelukzoekers”

In Between Time

De voormalige Bijlmerbajes in Amsterdam is een doorn in het oog van menigeen, maar sinds de zes karakteristieke torens niet meer in gebruik zijn om gevangenen op te sluiten, is het een levendige broedplaats geworden. Vijf torens deden in 2017 enkele maanden dienst als asielzoekerscentrum, in de laatste toren vestigde leegstandsbeheerder c.q. cultureel centrum Lola Lik zich en kwamen diverse kleinere en grotere projecten van de grond. Er is een escape room, een restaurant, een hamam en een groep theatermakers kreeg toestemming om er een stuk te maken. De try-outs van dit stuk, getiteld In between time, waren in november 2017, en vanaf 22 maart 2018 is het eindresultaat te beleven. Doorgaan met het lezen van “In Between Time”

De bussen van Hasan Huremovic

Ter gelegenheid van het sluiten van het Joegoslavië-tribunaal eind december 2017 maakte Andere Tijden een aflevering over Hasan Huremovic, een Bosniër uit Rotterdam die op eigen houtje probeerde de vluchtelingen als gevolg van de oorlog op de Balkan te helpen. Zijn private acties bleven niet onopgemerkt en hebben grote gevolgen gehad voor het nationale beleid van Nederland ten opzichte van vluchtelingen uit het voormalig Joegoslavië, zo maakt de aflevering duidelijk. Doorgaan met het lezen van “De bussen van Hasan Huremovic”

Vergeet mij niet

Voor schoolgaande kinderen is het na de zomervakantie spannend: misschien is er een nieuwe leerling in de klas, misschien is er iemand weg, of heb je zelfs een hele nieuwe klas. Voor de kinderen van basisschool De Verrekijker is elke dag als na de zomervakantie. Ze weten nooit of hun klasgenootjes er zullen zijn: misschien kwam de politie wel in de ochtend en zijn ze in een auto gezet “terug naar hun eigen land”. Welkom op de school voor kinderen van afgewezen asielzoekers. Doorgaan met het lezen van “Vergeet mij niet”

Re|Fuse Magazine

Een glossy, glimmende pagina’s, onbegrijpelijke mode, artistieke foto’s en wat stukjes tekst. Re|Fuse Magazine is echter geen gewone glossy; het is een project van Olfa Ben Ali waarin vluchtelingen centraal staan. Een interview met Ai Weiwei, een foto-serie met neppiraten uit Somalië, gebruiksvoorwerpen gevonden in de Egeïsche zee, ingewikkelde tent-mode en een topmodel in een zilveren warmtedeken; Re|Fuse Magazine heeft het allemaal – en meer. Doorgaan met het lezen van “Re|Fuse Magazine”

A Paper Monument for the Paperless

In Amsterdam zie je ze soms ineens; aangeplakte zwart-wit portretten van mannen en vrouwen. Lang zullen ze niet te bewonderen zijn, de gemeente probeert de stad schoon te houden en deze zelf aangeplakte portretten te verwijderen. Een ontkenning van het bestaan van de vrouwen en mannen die staan afgebeeld, zoals ze door het Nederlandse asielsysteem worden genegeerd.

Het begon in 2013, toen vluchtelingencollectief We Are Here op zoek was naar manieren om zich zichtbaar te maken. Protesteren tegen het illegaliseren van de afgewezen asielzoeker, het onzichtbare leven dat deze mensen noodgedwongen leiden, omdat ze niet mogen blijven maar ook niet weg kunnen. Gevangen in het systeem, vallend buiten het systeem, voortdurende angst voor vreemdelingendetentie – niet eens voor deportatie, aangezien dat meestal al zonder resultaat was geprobeerd. Doorgaan met het lezen van “A Paper Monument for the Paperless”

Meneer de Minister

Protest en muziek gaan goed hand in hand. In het verlengde van het schreeuwen van leuzen tijdens protestmarsen is de protestzanger met zijn gitaar op het podium een welkome kritische noot. De afgelopen weken, sinds de Verenigde Staten een nieuwe president hebben, hebben we veelvuldig protest gezien. De women’s marches, protesten op verschillende luchthavens in de VS en in de rest van de wereld tegen het intussen weer opgeschorte inreisverbod voor mensen uit Somalië, Sudan, Libië, Jemen, Syrië, Irak en Iran; de noodzaak van verzet is opnieuw aan de orde van de dag.

In de Nederlandse muziekgeschiedenis is er een bekend protestnummer, waarvan minstens de titel opnieuw hoogst actueel is:

Doorgaan met het lezen van “Meneer de Minister”

Knuffeltelevisie

Terwijl het debat over de “vluchtelingencrisis” telkens weer nieuw leven wordt ingeblazen en de moeilijkheden rondom integratie van “nieuwkomers”, “statushouders” of “nieuwe Nederlanders” uitvoerig worden besproken, krijgen de mensen waar het uiteindelijk om gaat een plek in het Nederlandse televisielandschap. Niet alleen in speciale programma’s over vluchtelingen, maar ook als onderdeel van reguliere programma’s.

Op 18 januari jl. werden er twee van dit soort uitzendingen op de televisie getoond. Zapps Puberruil liet de uit Syrië gevluchte Fadi ruilen met Pim, diezelfde avond werd in Nederland verhuist van AVROTROS de verhuizing van het gezin van Ahmad parallel aan de verhuizing van Barbara en Daan gefilmd. Is dit een nieuw fenomeen? Wat zien we als we verder kijken? Doorgaan met het lezen van “Knuffeltelevisie”

The Flipside | WAH FC

When you play, it doesn’t matter
who you are or where you come from,
in the field we are equal.
– Neli

Playing motivates me to win,
and not just the game itself,
but to achieve something in my life.
– Abubakar

Dit zijn de woorden van twee van de spelers van een wel heel bijzonder voetbalteam: We Are Here FC. Fotograaf Katarína Galiŝinová volgt het team al een poos en maakte een expositie over deze speciale spelers, die nog tot 28 januari 2017 in het Nutshuis in Den Haag te bezoeken is.

wah-fc Doorgaan met het lezen van “The Flipside | WAH FC”

De Trek

“De Smokkelaar”, “de Xenofoob”, “de Drenkeling”  en “de Gedeporteerde”. Het zijn de titels van de vier documentaires die Bram Vermeulen maakte om “nu niet eens over, maar met de hoofdrolspelers in het migratiedebat te praten”. Over in plaats van met, dat klinkt altijd goed in de oren. Lukt het Vermeulen om in gesprek te raken? Welke verhalen vertelt hij? Kijk verder met De Trek (2016). Doorgaan met het lezen van “De Trek”

Won’t Go Back

April 2015 kwam “Won’t Go Back” van singer-songwriter Rogier Pelgrim uit. Hij schreef het nummer over Wij Zijn Hier en nam de clip op met leden van het collectief in de vervallen garage waar een deel van de groep destijds woonde, de Vluchtgarage. Doorgaan met het lezen van “Won’t Go Back”

Home

Ik ben niet anders dan een vagebond die door de natuur wandelt”. Het zijn de woorden van Cyriaque Kouenou, vastgelegd door Ramon Gieling in de documentaire Home (2015). Kouenou ontvluchtte Ivoorkust nadat een kritisch lied van hem op de radio werd gespeeld. Zijn vader werd vermoord, Kouenou komt in Nederland terecht, waar zijn asielaanvraag wordt afgewezen en hij op straat belandt. Als hij hoort van een tentenkamp in Osdorp sluit hij zich aan bij zijn broeders en zusters van We Are Here. Doorgaan met het lezen van “Home”

Exit

Het wordt voorgesteld als een noodzakelijk eind van de asielketen: wanneer een asielverzoek is afgewezen, en de asielzoeker niet zelf vertrokken is, volgt gedwongen uitzetting. “Gedwongen uitzetting” betekent het gevangen zetten van mensen met het doel ze uit het land te verwijderen, niet zelden met gebruik van geweld. In 2013 werd in het kader van Telefilm een Nederlandse speelfilm hierover uitgezonden: Exit. Doorgaan met het lezen van “Exit”

Lees mee met de DT&V

Het leven en werk van de gemiddelde DT&V-medewerker (de Dienst Terugkeer en Vertrek) van het Ministerie van Veiligheid en Justitie gaat niet over rozen. Zoveel wordt wel duidelijk uit de in eigen beheer gepubliceerde bundel Dan zet je ze toch gewoon uit (2013), waarin acht verhalen van DT&V-medewerkers zijn opgenomen. Doorgaan met het lezen van “Lees mee met de DT&V”

Het is uw land

Sinds 2007 bestaat er in Nederland een speciale dienst die mensen zonder verblijfsrecht uit het land moet laten vertrekken. De Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V) probeert in speciale vertreklocaties mensen te bewegen Nederland te verlaten. Documentairemaker Kees van Vlaanderen kreeg in 2014 voor het eerst toegang tot zo’n locatie en mocht filmen tijdens de zogenaamde “vertrekgesprekken”. Het resultaat: de documentaire Het is uw land. Doorgaan met het lezen van “Het is uw land”

Outlawed

In theorie is het zo makkelijk: wordt je asielaanvraag afgewezen? Dan moet je weg. Je kunt in beroep bij de rechtbank, maar die procedures lopen zelden op een positief besluit uit. Zegt ook de hoogste rechter “nee”, dan ben je uitgeprocedeerd en moet je echt weg. Maar wat als je niet weg kan? Mr. Bogaers verwoordt het in de documentaire Outlawed als volgt: “Wat gebeurt er nu als je uitgeprocedeerd bent? Wat betekent dat voor een persoon? Dat is heel eenvoudig de straat. Mensen komen op straat te staan en worden geacht van de lucht en van de zon te leven. Geen onderdak, geen kleding, geen medische verzorging, geen enkel recht. En vogelvrij.” Doorgaan met het lezen van “Outlawed”

De Nieuwe Wereld

Het niemandsland van Schiphol; de belofte van een nieuwe wereld, maar niet nadat je geduld op de proef is gesteld. In Telefilm De nieuwe wereld (2013) is het decor het aanmeldcentrum voor mensen die asiel aanvragen. Een enorme wachtkamer waar de tijd voortkruipt en Nederland net buiten handbereik blijft. Hoofdpersonen in dit decor: Mirte en Luc. Doorgaan met het lezen van “De Nieuwe Wereld”

Vluchtgedrag

Hij speelde nationale festivals plat, predikt liefde en geluk. Typhoon heeft zijn naam in de Nederlandse muziekwereld gevestigd. Zijn teksten gaan over de wereld waarin we leven, een wereld die een stuk mooier worden mag.

Ter ere van 200 jaar koninkrijk bezong hij, in de Ridderzaal, ten overstaan van de koninklijke familie en de regering, Nederland: 

Doorgaan met het lezen van “Vluchtgedrag”

Hoe ik talent voor het leven kreeg

Stel je een gebouw voor vol wachtende mensen, tussen wie jij moet leven. Op een station of bij een bushalte met een paar mensen zal je je binnen een kwartier al onrustig voelen en om je heen kijken naar die mensen, die ook onrustig om zich heen of naar hun horloge kijken. Die situatie, maar dan met een paar honderd mensen en jarenlang. Niet wachtend op een bus of een trein, maar om je leven te beginnen. (p. 315) Doorgaan met het lezen van “Hoe ik talent voor het leven kreeg”

Verloren levens

Op papier is het Nederlandse asielsysteem duidelijk: mensen krijgen óf wel óf niet een verblijfsvergunning. Met verblijfsvergunning mag het asielzoekerscentrum worden verruild voor “een plek in de maatschappij”, zonder is de asielzoeker verplicht Nederland te verlaten. Dat veel mensen het land niet kunnen (of willen) verlaten, is een feit. Deze mensen belanden vaak, zoals dat dan wordt genoemd, “in de illegaliteit”. Maar wat betekent dat, leven in de illegaliteit? Doorgaan met het lezen van “Verloren levens”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑