Een naderende apocalyps. Je zou kunnen zeggen dat de naderende ondergang centraal staat het in filmwerk van de Hongaarse filmmaker Béla Tarr. Zijn films spelen zich veelal af op een regenachtig Hongaars platteland, in een laat- of postcommunistische samenleving, of in een niet nader gedefinieerd heden of verleden. We weten het niet. De personages zijn verlopen, arm, vermoeid. Ze wachten. Ze lopen, kilometers. Ze vluchten, van zichzelf, voor anderen, of voor de wereld. Het regent constant. Het waait. Overal is modder of sneeuw. De mensen zijn dronken, ze dansen, en proberen het leven het hoofd te bieden. Totdat ook dat niet meer kan. Totdat het dorp is weggewaaid, of totdat de komst van een reusachtige walvis als kermisattractie het dorp onderdompelt in chaos en vernielzucht. Totdat de ondergang komt. Doorgaan met het lezen van “Béla Tarr – Till the End of the World”

Advertenties