Zoeken

Vluchtcollage

Tag

illegaliteit

Dokter Co

Iedereen heeft zijn taakje”, het is de gevleugelde uitspraak van dokter Co. Dokter Co is een begrip in Amsterdam, dag in dag uit is hij in touw voor mensen die normaliter nauwelijks tot geen toegang tot medische zorg hebben: dak- en thuislozen, mensen zonder papieren. Met enkele vluchtelingen stond hij aan de wieg van Wij Zijn Hier: hij hielp met het bouwen van de tent in de tuin van de Protestante Diaconie in september 2012 – het begin van een beweging die ruim vijf jaar verder een begrip is in Amsterdam en daarbuiten, een beweging die de onhoudbare positie van afgewezen asielzoekers in Nederland zichtbaar maakt.

Dokter Co is ondertussen 81 jaar, maar dat weerhoudt hem er niet van elke dag te beginnen bij de deur van de nachtopvang (ook wel bekend als Bed-Bad-Brood-opvang) in Amstelveen om de bewoners, die om 9:00 uur op straat worden gezet, een goede morgen te wensen. De rest van de dag fietst hij kriskras door Amsterdam, en verleent hij medische hulp aan iedereen die het nodig heeft. Als mannen en vrouwen zonder verblijfspapieren dokter Co bellen, springt hij direct op de fiets en doet wat hij kan. Doorgaan met het lezen van “Dokter Co”

Advertenties

Hayat und Matondo

Meine Haare sind Schuld
meine Hautfarbe auch
sie glauben dass jeder klaut
oder Drogen verkauft
immer sind wir auf dem Titelblatt
wann hört das auf
du kannst machen was du willst
es heißt Ausländer Raus

***

Mijn haren zijn schuldig
mijn huidskleur ook
ze geloven dat iedereen steelt
of drugs verkoopt
altijd zijn we op de voorpagina
wanneer houdt het op
je kunt doen wat je wilt
het is altijd: Buitenlanders weg

Muziek is een middel om de mooie dingen van het leven te bezingen, maar ook om kritiek op de maatschappij te formuleren. De Duitse rapscene kent een aardig reservoir aan (jonge) rappers die zich tegen racisme, discriminatie en vreemdelingenhaat uitlaten. Hayat en Matondo zijn twee van deze rappers; zes jaar geleden braken ze door met het nummer “Kaputte Welt” (2012). Hayat is dan 11 jaar oud, Matondo 17. Ze rappen over gelijkheid, over oorlog en over tolerantie: Doorgaan met het lezen van “Hayat und Matondo”

In Between Time

De voormalige Bijlmerbajes in Amsterdam is een doorn in het oog van menigeen, maar sinds de zes karakteristieke torens niet meer in gebruik zijn om gevangenen op te sluiten, is het een levendige broedplaats geworden. Vijf torens deden in 2017 enkele maanden dienst als asielzoekerscentrum, in de laatste toren vestigde leegstandsbeheerder c.q. cultureel centrum Lola Lik zich en kwamen diverse kleinere en grotere projecten van de grond. Er is een escape room, een restaurant, een hamam en een groep theatermakers kreeg toestemming om er een stuk te maken. De try-outs van dit stuk, getiteld In between time, waren in november 2017, en vanaf 22 maart 2018 is het eindresultaat te beleven. Doorgaan met het lezen van “In Between Time”

Vergeet mij niet

Voor schoolgaande kinderen is het na de zomervakantie spannend: misschien is er een nieuwe leerling in de klas, misschien is er iemand weg, of heb je zelfs een hele nieuwe klas. Voor de kinderen van basisschool De Verrekijker is elke dag als na de zomervakantie. Ze weten nooit of hun klasgenootjes er zullen zijn: misschien kwam de politie wel in de ochtend en zijn ze in een auto gezet “terug naar hun eigen land”. Welkom op de school voor kinderen van afgewezen asielzoekers. Doorgaan met het lezen van “Vergeet mij niet”

A Paper Monument for the Paperless

In Amsterdam zie je ze soms ineens; aangeplakte zwart-wit portretten van mannen en vrouwen. Lang zullen ze niet te bewonderen zijn, de gemeente probeert de stad schoon te houden en deze zelf aangeplakte portretten te verwijderen. Een ontkenning van het bestaan van de vrouwen en mannen die staan afgebeeld, zoals ze door het Nederlandse asielsysteem worden genegeerd.

Het begon in 2013, toen vluchtelingencollectief We Are Here op zoek was naar manieren om zich zichtbaar te maken. Protesteren tegen het illegaliseren van de afgewezen asielzoeker, het onzichtbare leven dat deze mensen noodgedwongen leiden, omdat ze niet mogen blijven maar ook niet weg kunnen. Gevangen in het systeem, vallend buiten het systeem, voortdurende angst voor vreemdelingendetentie – niet eens voor deportatie, aangezien dat meestal al zonder resultaat was geprobeerd. Doorgaan met het lezen van “A Paper Monument for the Paperless”

The Flipside | WAH FC

When you play, it doesn’t matter
who you are or where you come from,
in the field we are equal.
– Neli

Playing motivates me to win,
and not just the game itself,
but to achieve something in my life.
– Abubakar

Dit zijn de woorden van twee van de spelers van een wel heel bijzonder voetbalteam: We Are Here FC. Fotograaf Katarína Galiŝinová volgt het team al een poos en maakte een expositie over deze speciale spelers, die nog tot 28 januari 2017 in het Nutshuis in Den Haag te bezoeken is.

wah-fc Doorgaan met het lezen van “The Flipside | WAH FC”

De Muur 

De bekroonde serie De Muur (2014) heeft deze winter een vervolg gekregen. Na de val van de Berlijnse Muur in 1989 leek een wereld zonder muren dichterbij, zo introduceert de VARA de serie, maar de wereld kent vele muren en grenshekken. In deze serie wordt telkens een bepaalde grens eruit gelicht door presentator Menno Bentveld. De beroemde muur tussen Mexico en de Verenigde Staten, de muur tussen Israël en Palestina en de muur tussen Noord- en Zuid-Korea werden in 2014 al bezocht.

Nu, in 2016, worden zeven nieuwe muren bekeken, want er lijken alleen maar meer muren, hekken en grenzen te worden opgetrokken. Afgelopen jaar hoorden we hoe de Balkanlanden hun grenzen sloten, Hongarije een hek opwierp en rondom Calais werd eveneens een enorme muur gebouwd. De muur bij de Spaanse enclave Ceuta bij Marokko bespraken we hier eerder en wordt ook door Bentveld eruit gelicht. De muur die hier centraal staat: de grens tussen Zimbabwe en Botswana, die in aflevering drie wordt bezocht.

Doorgaan met het lezen van “De Muur “

Home

Ik ben niet anders dan een vagebond die door de natuur wandelt”. Het zijn de woorden van Cyriaque Kouenou, vastgelegd door Ramon Gieling in de documentaire Home (2015). Kouenou ontvluchtte Ivoorkust nadat een kritisch lied van hem op de radio werd gespeeld. Zijn vader werd vermoord, Kouenou komt in Nederland terecht, waar zijn asielaanvraag wordt afgewezen en hij op straat belandt. Als hij hoort van een tentenkamp in Osdorp sluit hij zich aan bij zijn broeders en zusters van We Are Here. Doorgaan met het lezen van “Home”

Clandestino

In de waan van de dag kan het geen kwaad om verder terug te kijken dan gisteren. Mensen op de vlucht zijn niet nieuw. Mensen zonder papieren zijn dat evenmin. Manu Chao schreef er in 1998 het lied “Clandestino” over:

De Frans-Spaanstalige Manu Chao bezingt in het nummer, waarmee hij zijn eerste cd, eveneens Clandestino getiteld, opent, de clandestiene mens. De ondertussen bekende reggae-beats van Chao begeleiden een lied over immigratie. Doorgaan met het lezen van “Clandestino”

Gehen, ging, gegangen

Wenn man ein Fremder wird, sagt Awad, hat man keine Wahl mehr. Man weiß nicht, wohin. Man weiß nichts mehr. Ich kann mich selbst nicht mehr sehen, das Kind, das ich war. (80)

Als je een vreemde wordt, dan heb je geen keus meer. Deze woorden van Awad hoort de gepensioneerde Richard in de nieuwe roman van Jenny Erpenbeck. Richard doceerde aan de universiteit, hij bestudeerde literatuur, de kunst van het vertellen van verhalen. Na zijn pensioen is hij op zoek naar een nieuw doel in zijn leven. Nieuwe verhalen om te vertellen. De verhalen van Awad, Osarobo, Tristan, Rufu, Apoll, Raschid en vele anderen. De verhalen van donkere mannen, zwarte mannen, de verhalen van vreemdelingen. Doorgaan met het lezen van “Gehen, ging, gegangen”

Die Schutzbefohlenen

Nobelprijswinnares Elfriede Jelinek werd in 2013 door regisseur Nicolas Stemann gevraagd of ze een bijdrage zou willen leveren aan zijn project Kommune der Wahrheit, een vijfdaagse happening in het Thalia Theater in Hamburg, waarbij kunstenaars de actualiteit in kunst zouden verwerken. Jelinek schreef daarop Die Schutzbefohlenen, een woordenstroom geïnspireerd op het vluchtelingenprotest in Oostenrijk.

In Wenen bezetten vluchtelingen, verenigd als “Refugee Protest Camp Vienna”, eind 2012 de Votivkerk. In deze kerk, op een steenworp afstand van het centrum en de universiteit, waren tientallen vluchtelingen samengekomen om de situatie waarin ze zich vinden te beklagen en om verandering te bewerkstelligen. Doorgaan met het lezen van “Die Schutzbefohlenen”

Verloren levens

Op papier is het Nederlandse asielsysteem duidelijk: mensen krijgen óf wel óf niet een verblijfsvergunning. Met verblijfsvergunning mag het asielzoekerscentrum worden verruild voor “een plek in de maatschappij”, zonder is de asielzoeker verplicht Nederland te verlaten. Dat veel mensen het land niet kunnen (of willen) verlaten, is een feit. Deze mensen belanden vaak, zoals dat dan wordt genoemd, “in de illegaliteit”. Maar wat betekent dat, leven in de illegaliteit? Doorgaan met het lezen van “Verloren levens”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑