Zoeken

Vluchtcollage

Tag

Film

Gelukzoekers

Vluchtelingen en asielzoekers zijn een hip thema waar iedereen wel wat over te zeggen heeft. Het verbaast dan ook niet dat in de telefilms van 2018 dit thema meermaals terugkomt, alhoewel vaak slechts in een bijzin. Zo redden in Het hart van Hadiah Tromp mariniers in opleiding vier vluchtelingen van een zinkende boot op de Middellandse Zee, maar die scène is slechts een achtergrond om de uitzonderlijke moed van protagonist Hadiah te tonen – wat er met de geredde vluchtelingen gebeurt is geen onderwerp. In Gewoon Vrienden blijkt de verliefde Yad als kind uit Syrië gevlucht, maar in het heden van de film is dat eigenlijk irrelevant. Anders is het met Gelukzoekers, een absurdistische film gesitueerd in en rond een asielzoekerscentrum in Groningen.

Gelukzoekers neemt de taal waarin over vluchtelingen wordt gesproken letterlijk en gaat om de vraag of de mensen die in een Gronings AZC aankomen nu op zoek zijn naar geluk of niet. De gehoormedewerkers proberen op alle mogelijke wijzen te achterhalen of geluk een drijfveer voor de vlucht is, want zodra daarvan ook maar een vaag vermoeden is wordt de aanvraag afgewezen. Dan komt de marechaussee in de nacht om de mensen op te halen en uit te zetten. Wanneer ze komen weet je nooit, maar de dreiging is nooit ver weg. Doorgaan met het lezen van “Gelukzoekers”

Advertenties

Jungle

“For forgetting the jungle, where we become animals”
– Ibrahim.

Elk jaar financiert de publieke omroep zes films van veelbelovende filmmakers onder de vlag “One Night Stand” – sinds dit jaar heet het project “Nieuwe Film”. De films zijn dit jaar in première gegaan op het Nederlands Film Festival 2017, en elke vrijdag zendt NPO 3 één van de films uit. Op 10 november was Jungle van Hetty de Kruijf te zien. De film is vernoemd naar en gaat over het (inmiddels gebulldozerde) vluchtelingenkamp in Calais, van waaruit mannen, vrouwen en kinderen proberen in Groot Brittannië te komen. Doorgaan met het lezen van “Jungle”

Reminiscences of a Journey to Lithuania

In 1944 ontvluchtte Jonas Mekas (1922) met zijn broer Litouwen, werd echter opgepakt door de Duitsers en gedetineerd in een werkkamp in de buurt van Hamburg. Na de oorlog kwam hij terecht in een kamp voor displaced persons, studeerde enige jaren in Duitsland alvorens eind jaren ‘40 naar de Verenigde Staten te emigreren. Daar werd hij bekend als avant-garde filmmaker en dichter. In 1971 keerde hij na 25 jaar voor het eerst terug naar zijn geboortedorp in Litouwen en maakte daarover de film Reminiscences of a Journey to Lithuania (1972). Centraal in de film staat de ervaring van de displaced person die Mekas zich ook na twintig jaar in de Verenigde Staten nog steeds voelt te zijn. Wat betekent het om je thuis te verliezen? En is thuis een plaats in de werkelijkheid of slechts in de verbeelding? Doorgaan met het lezen van “Reminiscences of a Journey to Lithuania”

District 9

Het is 1982: een enorm ruimteschip verschijnt in de lucht boven Johannesburg, Zuid Afrika. Niets gebeurt. Na drie maanden besluit men vanuit de aarde het schip binnen te gaan. Aan boord bevinden zich buitenaardse wezens die het best te omschrijven zijn als kruisingen tussen mens en garnaal – ‘prawns’ heten ze in de rest van het verhaal. De wezens zijn ondervoed en ziek. Daarom wordt besloten de wezens van het schip te halen en ze naar een tijdelijk opvangkamp op de aarde te brengen, ook al zijn het er heel veel. Al snel worden er muren om het kamp gebouwd en verschijnen er militaire wachttorens. Een nieuwe sloppenwijk is geboren: District 9. Dat is het uitgangspunt van de film District 9 (2009) van de Zuid-Afrikaanse regisseur Neill Blomkamp. Centrale vraag in de film is: wat doet de mens met miljoenen hulpbehoevende vreemdelingen die uit het niets ineens voor de deur staan? Doorgaan met het lezen van “District 9”

Béla Tarr – Till the End of the World

Een naderende apocalyps. Je zou kunnen zeggen dat de naderende ondergang centraal staat het in filmwerk van de Hongaarse filmmaker Béla Tarr. Zijn films spelen zich veelal af op een regenachtig Hongaars platteland, in een laat- of postcommunistische samenleving, of in een niet nader gedefinieerd heden of verleden. We weten het niet. De personages zijn verlopen, arm, vermoeid. Ze wachten. Ze lopen, kilometers. Ze vluchten, van zichzelf, voor anderen, of voor de wereld. Het regent constant. Het waait. Overal is modder of sneeuw. De mensen zijn dronken, ze dansen, en proberen het leven het hoofd te bieden. Totdat ook dat niet meer kan. Totdat het dorp is weggewaaid, of totdat de komst van een reusachtige walvis als kermisattractie het dorp onderdompelt in chaos en vernielzucht. Totdat de ondergang komt. Doorgaan met het lezen van “Béla Tarr – Till the End of the World”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑