Zoeken

Vluchtcollage

Tag

deportatie

No Place to Call Home

Home should never break you in two so wherever you go you are never whole;
half of you remains where you left it, and the other half is rejected where you arrive.
You are a split half sided pendulum suspended in the air on each side.

Jean is een schooljongen; een kwajongen die met zijn vriendje James de boel op stelten zet. Hij spreekt vloeiend Engels, maar thuis wordt een mix van kiSwahili en Frans gesproken. Mami en Papa ontvluchtten Congo en kwamen naar Engeland met Jean en hun dochter Marie. Ze bouwen een leven op: Papa werkt, werkt, werkt, mama werkt ook en zorgt daarnaast voor de familie. Jean deelt zijn kamer met Tonton, een Congolese man die Mami per ongeluk op de markt tegenkwam, een dandy die nooit om vrouwen verlegen zit maar geen huis heeft om naartoe te gaan.

Dit is de wereld die J. J. Bola schept in zijn debuut No place to call home (2017). Een verhaal over een vluchtelingengezin dat haar draai probeert te vinden in een nieuw land. Jean houdt zich bezig met jongensdingen: school vindt hij vervelend, liever hangt hij rond met James en de andere jongens op straat. Mami zoekt verlossing in de Congolese kerk, een gemeenschap die in het teken staat van delen, en van angst. Regelmatig is er iemand verdwenen: gedeporteerd. Deze wereld houden Mami en Papa zorgvuldig verborgen voor hun kinderen. Jean en Marie moeten zo normaal mogelijk opgroeien. Doorgaan met het lezen van “No Place to Call Home”

Gelukzoekers

Vluchtelingen en asielzoekers zijn een hip thema waar iedereen wel wat over te zeggen heeft. Het verbaast dan ook niet dat in de telefilms van 2018 dit thema meermaals terugkomt, alhoewel vaak slechts in een bijzin. Zo redden in Het hart van Hadiah Tromp mariniers in opleiding vier vluchtelingen van een zinkende boot op de Middellandse Zee, maar die scène is slechts een achtergrond om de uitzonderlijke moed van protagonist Hadiah te tonen – wat er met de geredde vluchtelingen gebeurt is geen onderwerp. In Gewoon Vrienden blijkt de verliefde Yad als kind uit Syrië gevlucht, maar in het heden van de film is dat eigenlijk irrelevant. Anders is het met Gelukzoekers, een absurdistische film gesitueerd in en rond een asielzoekerscentrum in Groningen.

Gelukzoekers neemt de taal waarin over vluchtelingen wordt gesproken letterlijk en gaat om de vraag of de mensen die in een Gronings AZC aankomen nu op zoek zijn naar geluk of niet. De gehoormedewerkers proberen op alle mogelijke wijzen te achterhalen of geluk een drijfveer voor de vlucht is, want zodra daarvan ook maar een vaag vermoeden is wordt de aanvraag afgewezen. Dan komt de marechaussee in de nacht om de mensen op te halen en uit te zetten. Wanneer ze komen weet je nooit, maar de dreiging is nooit ver weg. Doorgaan met het lezen van “Gelukzoekers”

Vergeet mij niet

Voor schoolgaande kinderen is het na de zomervakantie spannend: misschien is er een nieuwe leerling in de klas, misschien is er iemand weg, of heb je zelfs een hele nieuwe klas. Voor de kinderen van basisschool De Verrekijker is elke dag als na de zomervakantie. Ze weten nooit of hun klasgenootjes er zullen zijn: misschien kwam de politie wel in de ochtend en zijn ze in een auto gezet “terug naar hun eigen land”. Welkom op de school voor kinderen van afgewezen asielzoekers. Doorgaan met het lezen van “Vergeet mij niet”

Speciale vlucht

Wanneer je asiel vraagt, heb je altijd de kans dat je aanvraag wordt afgewezen. In de logica van de immigratiedienst ga je dan terug naar het land waar je vandaan komt. Maar hoe ziet die terugkeer er uit? In de documentaire Vol spécial (Speciale Vlucht) van Fernand Melgar uit 2011 krijg je een unieke kijk op de praktijk van terugkeer. Kijk verder in Frambois, één van de deportatiecentra in Zwitserland. Doorgaan met het lezen van “Speciale vlucht”

Exit

Het wordt voorgesteld als een noodzakelijk eind van de asielketen: wanneer een asielverzoek is afgewezen, en de asielzoeker niet zelf vertrokken is, volgt gedwongen uitzetting. “Gedwongen uitzetting” betekent het gevangen zetten van mensen met het doel ze uit het land te verwijderen, niet zelden met gebruik van geweld. In 2013 werd in het kader van Telefilm een Nederlandse speelfilm hierover uitgezonden: Exit. Doorgaan met het lezen van “Exit”

Lees mee met de DT&V

Het leven en werk van de gemiddelde DT&V-medewerker (de Dienst Terugkeer en Vertrek) van het Ministerie van Veiligheid en Justitie gaat niet over rozen. Zoveel wordt wel duidelijk uit de in eigen beheer gepubliceerde bundel Dan zet je ze toch gewoon uit (2013), waarin acht verhalen van DT&V-medewerkers zijn opgenomen. Doorgaan met het lezen van “Lees mee met de DT&V”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑